สะกิด (Sakid)

ส่วนลึกของหัวใจฉันยังมีเธออยู่กับฉันทุกช่วงเวลา ไม่ว่าทุกข์  สุข  หรือเหงา  เธอยังอยู่กับฉันเสมอ ถึงแม้ว่ามันเป็นแค่  "ความรู้สึกที่ฉันมี" แต่ฉันก็ยังภูมิใจที่ฉันยังสามารถเก็บความรู้สึก ๆ ดี ๆ ที่เธอเคยให้ไว้กับฉัน ฉันยังจำวันแห่งความสุขของเราได้ ถึงแม้ว่ามันเป็นช่วงเวลาที่สั้น ๆ แต่ฉันจะขอจดจำมันไปตลอด ถึงแม้ว่าคนข้าง ๆ ฉันตอนนี้มันไม่ใช่เธอ... แต่ฉันก็จะยังคงขอเก็บเธอไว้ในส่วนลึกของหัวใจของฉัน ฉันอาจจะเคยเสียใจ  ร้องไห้  ทรมาน  เหงา... เวลาที่เธอจากไป.... แต่ฉันจะลบสิ่งเหล่านั้นออกไป.. ฉันจะเก็บ  "ความสุข"  ไว้กับฉันตลอดไป เรามีสิทธิ์เลือกที่จะเก็บความรู้สึกดี ๆ และเลือกที่จะลบ ความทรงจำที่ไม่ดีออกไปได้ และฉันจะเก็บสิ่งดี ๆ ให้อยู่กับฉันไปตราบนาน แม้ว่าวันนี้ หรือวันต่อไป ไม่มีเขาอยู่ข้างกายแล้ว อย่างน้อย ก็ขอให้จดจำวัน-ช่วงเวลาดีๆ เอาไว้นะคะ ^-^

ความทรงจำอันน่าเสียวประทับใจจากวิชาวาดเขียนตอนประถมอาจทำให้คนหันไปหาครูเป็นนักวาดการ์ตูนอาชีพ แต่นักวาดหนุ่มไฟแรงคุณ เจมส์ จอน (James Jean) เจ้าของรูปที่เห็นนี้ บอกว่าการ์ตูน X-Men ต่างหากที่ทำให้เริ่มอยากวาด คุณเจมส์ตบท้ายว่า แต่สถาบันศิลปะที่เค้าเข้าเรียนที่นิวยอร์ค ได้เพิ่มความรู้ให้เค้าสามารถสร้างงานดีๆได้มากมายกว่าการไปนั่งดูรูปของคนอื่นแล้วหัดก๊อป หนุ่ม 26 เชื้อไทเป โตที่อเมริกา มีผลงานอาชีพมากมาย กับองค์กรดังอย่าง Warner Bros., The New York Times, Rolling Stone, Playboy (อืมใช่ เพลย์บอยเป็นองค์กร), Marvel Comics, DC Comics, ESPN, Columbia University Magazine ฯลฯ

บทความนี้เขียนขึ้นโดย จอร์จ คอลลิน ซึ่งเป็นดาราตลกที่โด่งดัง เขาเขียนขึ้นในวันที่ 11 กันยายน (ตึกเวิรด์เทรดถล่ม) หลังจากที่ทราบว่าภรรยาของเขาเสียชีวิตในตึกนั้นด้วย ทุกวันนี้เรามีตึกสูงขึ้น มีถนนกว้างขึ้นแต่ความอดกลั้นน้อยลง เรามีบ้านใหญ่ขึ้น แต่ครอบครัวของเรากลับเล็กลง เรามียาใหม่ ๆ มากขึ้น แต่สุขภาพกลับแย่ลง เรามีความรักน้อยลง แต่มีความเกลียดมากขึ้น เราไปถึงโลกพระจันทร์มาแล้ว แต่เรากลับพบว่า แค่การข้ามถนนไปทักทายเพื่อนบ้านกลับยากเย็น….. เราพิชิตห้วงอวกาศมาแล้ว แต่แค่ห้วงในหัวใจกลับไม่อาจสัมผัสถึง เรามีรายได้สูงขึ้น แต่ศีลธรรมกลับตกต่ำลง เรามีอาหารดี ๆ มากขึ้นแต่สุขภาพแย่ลง ทุกวันนี้ทุกบ้านมีคนหารายได้ได้ถึง 2 คน แต่การหย่าร้างกลับเพิ่มมากขึ้น ดังนั้น …… จากนี้ไป …… ขอให้พวกเรา อย่าเก็บของดี ๆ ไว้โดยอ้างว่าเพื่อโอกาสพิเศษ เพราะทุกวันที่เรายังมีชีวิตอยู่คือ …… โอกาสที่พิเศษสุด…… แล้ว จงแสวงหา การหยั่งรู้ จงนั่งตรงระเบียงบ้านเพื่อชื่นชมกับการมีชีวิตอยู่ โดยไม่ใส่ใจกับความ….. อยาก … จงใช้เวลากับครอบครัว เพื่อนฝูงคนที่รักให้มากขึ้น ……. กินอาหารให้อร่อย ไปเที่ยวในที่ที่อยากจะไป ชีวิตคือโซ่ห่วงของนาทีแห่งความสุขไม่ใช่เพียงแค่การอยู่ให้รอด เอาแก้วเจียระไนที่มีอยู่มาใช้เสีย น้ำหอมดี ๆ ที่ชอบ จงหยิบมาใช้เมื่ออยากจะใช้ เอาคำพูดที่ว่า ……. สักวันหนึ่ง …….. ออกไปเสียจากพจนานุกรม บอกคนที่เรารักทุกคนว่าเรารักพวกเขาเหล่านั้นแค่ไหน อย่าผลัดวันประกันพรุ่ง ที่จะทำอะไรก็ตามที่ทำให้เรามีความสุขเพิ่มขึ้น ทุกวัน ทุกชั่วโมง ทุกนาที มีความหมาย เราไม่รู้เลยว่าเมื่อไรมันจะสิ้นสุดลง…

ผู้หญิงนะเหรอ ไม่ เคยพอใจอะไรง่ายๆหรอก ผู้หญิงอยากควบคุมและครอบงำแฟนของเธอล่ะสิ ผู้หญิงขี้อิจฉาแถมชอบแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของซะด้วยดิ ผู้หญิงใช้อารมณ์มากเกินไป : บางคนจู่ๆ ก็ชอบร้องไห้ให้แฟนสงสาร ผู้หญิงชอบคาดหวังจากแฟน : ต้องดีเลิศประเสริฐศรี ทั้งด้านการงาน , เงินเดือน และความรับผิดชอบต่อการใช้ชีวิตคู่ ผู้หญิงชอบขโมยความอิสระไปจากพวกผู้ชาย : สาวๆ ส่วนใหญ่จะเรียกร้องขอเวลา , ขอความสนใจ และขอความเห็นใจจากผู้ที่ตกหลุมมาเป็นแฟนกะเธอแน่ๆ ใครที่คิดว่าผู้ชายไม่คิดอะไร เค้าคิดนะคะ อยู่ในใจ ไม่บอกให้เรารู้ ฉะนั้นจงทำตัวน่ารัก อย่าทำตัวน่าเบื่อ ให้เค้าเบื่อเราได้ง่ายๆนะคะ :)

เขียนนิยาย อาจจะคิดว่าใครๆก็เขียนได้ แต่ไม่ใช่เลยเคยลองเขียนดูแล้วเขียนส่งคุณครูซะด้วย รู้สึกว่ามันยาก ที่อ่านแล้วจะรู้สึกสนุกไปกับตัวละครที่เราสร้างขึ้นมา เอ้อลองกลับไปอ่านดิ น่าจะขำน่าดู แต่คงไม่ได้เจอแล้วหล่ะ มันนานแล้วสงสัยจะกลายเป็นของเก่าไปแล้วหล่ะ แล้ววันนี้แอบไปอ่าน blog ใครก็ไม่รู้เขียนบอกว่ามีหลักการเขียนนิยายอยู่ที่ link นี้ ก็เลย click ไป เห็นว่าสอนง่ายดี ก็เลยเอามาฝากกันเผื่อเพื่อนๆอยากลองเขียนนิยายส่งไปประกวดได้เงินมากินหนม :) 

เป็นเรื่องเล่า ที่สะกิด เก็บมาฝาก (เค้าบอกว่า เป็นเรื่องจริงนะคะ) วันนี้เลิกงานเร็ว เลยพาพี่นุ่มไปซื้อของใช้ที่ห้างแห่งหนึ่ง รอต่อแถวจ่ายตังค์นานเลย เจ้านุ่มก็เริ่มงอแงๆ ง่วงนอน สังเกตุว่าคิวด้านหน้าเรามากันเป็นครอบครัว มีพ่อแม่ลูกสาววัยประมาณเจ้านุ่ม แล้วก็ผู้ชายสูงอายุคนหนึ่ง ที่หนูน้อยเรียกว่า"ปู่" คุยกันยิ้มแย้มแจ่มใสดี ซื้อของใช้ล้นตระกร้าเชียวค่ะ พอแคชเชียร์คิดเงินของครอบครัวนี้จนเสร็จได้ยินคร่าวๆว่า "ทั้งหมดพัน(กว่าๆ)บาทค่ะ...." ผู้เป็น"ปู่" เป็นคนเปิดกระเป๋าสตางค์ใบเก่าๆ จะจ่ายเงิน พร้อมทำท่าอ้ำอึ้ง มีลูกชายลูกสะใภ้จ้องตาเขม็ง หุบยิ้มทันที ว่าไงพ่อ จ่ายเค้าไปสิ ลูกชายบอก คุณปู่ยังทำท่าอ้ำอึ้ง ไหน ดูหน่อย มีตังค์เท่าไหร คุณปู่ยื่นกระเป๋าตังค์ให้ดูข้างใน อ้าว ไหนว่ามีตังค์เยอะไง แล้วแบบนี้จะชวนมาซื้อของทำไม ไม่มีตังค์จ่ายก็ไม่บอก อายเค้าจริงๆ ลูกชายลูกสะใภ้ พากันมองคุณปู่ด้วยสายตาที่เหมือนดูถูก... รำคาญ ในที่สุดเค้าก็พากันทำสิ่งที่เราไม่อยากจะเชื่อสายตา คืออุ้มลูกเดินหนีไปเลย พร้อมกับโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง ไม่สนใจลูกสาวที่ร้องว่า "ปู่ๆๆๆ ปู่มาด้วย" คุณปู่ยืนคอตก หน้าเศร้าอยู่หน้าแคชเชียร์ พอเด็กถามว่าจะเอายังไง คุณปู่เปิดกระเป๋าตังค์ให้เด็กดู แล้วบอกว่าให้คิดเงินตามนี้ ได้ของเท่าไหร่เท่านั้น (เด็กนับแล้วมีแปดร้อยบาทค่ะ) ระหว่างรอแคชเชียร์คิดเงินใหม่ ได้ยินคุณปู่เล่าว่า แกบ้านอยู่ต่างอำเภอห่างไปเป็นร้อยกิโล ลูกหลานไม่ไปหานานแล้ว แกจึงตัดสินใจ รวบรวมเงินทั้งหมดที่มี นั่งรถเข้ามาเยี่ยมลูกหลานในเมือง แล้วชวนออกมาซื้อของ ลูกแกก็ไม่ถามสักคำว่าเงินมีเท่าไหร่ หยิบของเอาๆ แกก็ไม่เคยรู้ราคาของ เพราะอยู่บ้านนอก ก็ซื้อร้านของชำทีห้าบาทสิบบาท ใครจะจะรู้ว่า ของในห้างใหญ่เค้าซื้อกันทีละเป็นพัน เราจ่ายเสร็จเห็นคุณปู่ยังเดินเคว้งอยู่แถวๆนั้น ก็เลยถามแกว่าจะกลับยังไง แกบอกว่าพอขึ้นรถกลับเป็น (อ้าวแล้วตังค์ล่ะ เมื่อกี้เห็นจ่ายไปหมดแล้วนี่นา ) แต่ก็ยังลังเลอยู่ กลัวลูกกลับมาตามหาแล้วไม่เจอ มือถือก็ไม่รู้เบอร์ เลยตัดสินใจพาคุณปู่ ไปที่แผนกประชาสัมพันธ์ประกาศหาลูกค่ะ จากนั้นเราบอกให้รอสักพัก ถ้าลูกไม่มาจริงๆ ให้ไปขึ้นรถที่คิวรถ (ฝากเด็กที่ปชส.ค่ะ ว่าให้ย้ำคุณปู่อีกที) พร้อมกับให้เงินแกเป็นค่ารถไว้ค่ะ จริงๆอยากรอดูสักพัก แต่เจ้านุ่มไม่ไหวแล้วค่ะ งอแงเหลือเกิน คุณปู่น้ำตาคลอบอกเราว่า "มันคงไม่ทิ้งปู่จริงๆหรอกนะ นี่ก็ได้ของไปเยอะเหมือนกัน ถึงจะซื้อได้ไม่หมดก็เถอะ นี่มันไม่เคยกลับไปหาปู่เลย ก็เพราะปู่มันจน ไม่มีสมบัติอะไรให้" เราปลอบใจแกไปบอกว่าเดี๋ยวเค้าคงกลับมาน่ะ คงเดินไปดูอย่างอื่นก่อน เดินกลับบ้านด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูกเลยค่ะ หันหลังกลับไปมองเห็นคุณปู่ยังยืนคอตกที่เดิม ในใจคิดวนเวียนตลอดเวลานี่เค้าทำแบบนี้กับพ่อตัวเองได้ยังไงนะ พ่อไม่มีตังค์พอเนี่ย มันผิดด้วยหรือ? เค้าไม่รู้หรือไงว่า เงินเท่านี้ อาจจะเป็นเงินที่คุณปู่เก็บมาทั้งชีวิตก็ได้ (คนชนบทจะไปหาเงินจากไหนล่ะ?) ... แล้วเค้าจะสอนลูกให้กตัญญูต่อพ่อแม่ได้อย่างไร ก็ทำพฤติกรรมแบบนี้กับพ่อตัวเองให้ลูกเห็น จริงอยู่ พื้นฐานครอบครัวนี้อาจจะมีอะไรลึกซึ้งมากกว่านี้ แต่เป็นเรา เราคงไม่มีวันทอดทิ้งพ่อ ให้ได้รับความเจ็บปวดอับอาย จากการที่ไม่มีเงินซื้อของให้ลูกหลานได้พอแบบนี้หรอก เป็นเรา เราคงบอกพ่อว่า " ไม่เป็นไรหรอกค่ะพ่อ กลับบ้านเราเถอะ"

เข้างานพร้อมกัน ถ้าเราไปได้ดีก่อน ต้องมีคนคอยอิจฉาแน่นอน สะกิด มีวิธีตั้งรับ พวกเพื่อนๆขี้อิจฉามาฝากค่ะ ยอมรับว่ามันเกิดขึ้นแล้ว : ขอให้ตั้งสติและยอมรับว่าเรื่องนี้มันได้เกิดขึ้นกับเราแล้ว เพื่อที่จะได้กลับมาทบทวนหาหนทางแก้ไขต่อไป ปล่อยมันไป เมื่อทำใจได้แล้ว : เพราะถ้าหากเราคือเพชรแท้...อยู่ที่ไหนก็ยังคงเปล่งประกายวันยังค่ำ... ปล่อยให้พวกกรวด หิน ดิน ทราย ขี้อิจฉาทั้งหลายแพ้ภัยตัวเองกันไป แล้วกัน เอาชนะด้วยความดี : หากอยากจะเอาชนะศัตรู ก็จงเอาชนะด้วยความดี แล้วสักวันหนึ่ง เขาอาจจะเสียใจที่เคยคิดอิจฉาคนดีๆ อย่างเรา ทุ่มเทให้กับงาน : อย่ามัวแต่หมกมุ่นครุ่นคิดอยู่กับเรื่องจุกจิกพรรค์นี้ จนกลายเป็นอุปสรรคให้ต้องเสียงานเสียการ ปรับความเข้าใจ : ลองหาช่วงเวลาเหมาะๆ เข้าไปนั่งจับเข่าคุยกัน เปิดอกเคลียร์ปัญหาด้วยการเริ่มต้นเจรจา อย่างสุภาพและต้องใจกว้างพอเมื่อถูก วิจ ารณ์จากคู่กรณี อย่าเพิ่งจี๊ดจนไฟออกหู ถ้าอยากปรับความเข้าใจกัน ลองเอาเกร็ดความรู้ที่เอามาฝาก ไปปรับใช้ดูนะคะ

เลิกกันเถอะนะคนดี ในเมื่อวันนี้เธอไม่เหมือนเก่า ในเมื่อเธอลืมความผูกพันธ์ของเรา ในเมื่อเธอคนเก่าหายไป วันนี้เธอเป็นใครฉันไม่รู้ แค่อยากรู้คนเก่าไปอยู่ไหน คนที่เคยผูกพันธ์ทั้งหัวใจ คนที่บอกรักฉันมากมาย และจะดูแลฉันตลอดไปนานๆ คนที่เค้าไม่รักเราแล้ว ปล่อยเค้าไปดีกว่า รั้งไว้แล้วเจ็บด้วยกันทั้ง 2 ฝ่ายนะคะ