สะกิด (Sakid)

ชอบนะ ถ้าเธอเป็นเหมือนที่ผ่านมา ชอบนะ เวลาเธอส่งสายตามาให้ฉัน ชอบนะ ถ้าเธอยังคอยแคร์และผูกพัน ชอบนะ ถ้าเธอไม่เอาฉันไปเปรียบกับใคร รักนะ ที่เธอเป็นเธออยู่อย่างนี้ รักนะ ถ้าความรู้สึกดีๆเธอยังมีให้ รักนะ และคำๆนี้ยังมีตลอดไป รักนะ ถ้าเธอยังมีหัวใจให้กัน ถ้าคุณรักใคร อย่าลืมบอกให้เค้ารู้ตัว ด้วยนะคะ

ไอติมมีหลายสี ผักชีมีหลายใบ บางคนมีหลายใจ จะคบใครเลือกให้ดี จิตรกรใช้อารมณ์ผสมสี นักดนตรีใช้อารมณ์ผสมเสียง นักร้องใช้อารมณ์ผสมทำเนียง นอนบนเตียงใช้อารมณ์ผสมพันธ์ อ่านแล้ว ชอบจัง

จะมีวิธีไหนที่สามารถลืมเธอได้ ช่วยบอกหน่อยได้ไหมฉันจะทำตามนั้น ช่วยให้ฉันลืมเรื่องราวระหว่างกันและกัน ช่วยให้เป็นเหมือนความฝันเพียงข้ามคืน เมื่อเราตื่นขึ้นมาแล้วมันก็จบ เราไม่ได้คบไม่ได้รักกันจะได้ไหม ขอให้สิ่งที่ผ่านมาเหมือนฝันร้ายที่ผ่านไป ต่อไปนี้ต้องลืมเธอให้ได้ แม้ว่าจะยากสักแค่ไหนก็ตาม บางที เรื่องเราไม่อยากให้เกิด ก็อยากให้มันเป็นเพียงความฝันเท่านั้น จริงๆ

สะกิดมีกลอนเพราะๆ มาฝากจ้า เรายังรักกันได้อยู่ใช่ไหม แม้จะจากกันไกล... ถึงเพียงนี้ แยกทาง... แต่ก็ยังเปี่ยมด้วยความรู้สึกดีดี ยังคงพูดคุยกันอยู่อย่างนี้... ไม่มีตัดรอน เรายังรักกันได้ใช่หรือเปล่า แม้ไม่มีคำว่า "เรา" เหมือนแต่ก่อน แต่ยังคงมีอยู่ใช่ไหม... ความเอื้ออาทร ความห่วงใยดังแต่ก่อน... ที่เคยมีมา เลิกกันแล้ว ก็ยังเป็นเพื่อนกันได้ จริงไหมคะ :)

เขียนคำว่ารักเป็นร้อยคำ เขียนให้วันที่เคยผูกพันจำได้ไหม วันนี้ฉันอยู่คนเดียว...ไม่มีใคร เขียนคำว่าเหงาเก็บไว้....ได้เป็นพัน แล้วคนเดียวในชีวิตก็จากไป จะให้หันไปทางไหนต่อไปนี้ ทางข้างหน้าอีกยาวไกลที่มี ฉันจะหากำลังใจดีๆ ได้จากใคร ตั๋วรถเมล์ขาดๆ เศษกระดาษอีกกองใหญ่ เรื่องของเราอยู่ในของที่ไม่สำคัญอะไร แต่เห็นแล้วเหงาจนร้องไห้ทุกที อ่านแล้วก็เหงาไปกับคนเขียนด้วยนะนี่ ไม่รู้ว่าคนอ่านจะเหงาไปด้วยรึเปล่าน้า :)

สะกิด มีกลอนรัก มาฝาก อีกคืนแล้วนะ..ที่ฝันถึงเธออย่างนี้ แล้วฉันก็ร้องไห้ทุกที..ในความฝัน ตื่นมากลางดึก..ก็พบแต่ความเงียบงัน กับรอยน้ำตาที่เปียกปอนแก้มฉัน..เรื่อยมา กี่คืนแล้วนะ..ที่ฝันอย่างนี้ ฝันร้ายทุกที..ตั้งแต่เธอไม่มาหา เหลือทิ้งไว้เพียงความทรงจำ..และน้ำตา เพื่อจะตื่นขึ้นมาพบว่า..ไม่มีเหลือใคร ถ้าเราตื่นขึ้นมาตอนเช้า หาคนรักไม่เจอ แย่เหมือนกันเนาะ

รอยอาลัยไออุ่นยังกรุ่นกลิ่น เสียงเคยยินมือเคนจูบคอยลูบผม เคยป้อนข้าวคราวเจ็ยไข้ให้พ่อชม อยู่เคียงข้างร่างระบมด้วยความรัก ก่อนนี้เคนเอ่ยคำกลอนสอนลูกเล่น กลับมาทุกข์ขุกเข็ญเป็นไข้หนัก หมอผ่าตัดต้องล้างไตไม่มีพัก พ่อไม่ท้ออุปสรรคจักอดทน มองตะวันฝันว่าสักคราหนึ่ง พ่อคงถึงวันกลับบ้านได้สักหนน อยู่กับลูกและแม่แม้มีจน เรามีเพียงสี่คนในครอบครัว พ่อคือความคิดถึงคำนึงหา คือความรักและศรัทธาเทิดเหนือหัว คือความดีคลี่บานปานดอกบัว คือเกราะคุ้มความกลัวป้องภัยพาล คืนฟ้าดับลับดาวในราวดึก ลูกเคยนึกว่าฟ้าคงไม่สงสาร พ่อบอกว่าหนทางฟ้าย่อมเปลี่ยนกาล ลูกเคยเหงาทรมานในการคอย มาคืนนี้ไม่มีเดือนเป็นเพื่อนลูก ซ้ำยังถูกทุกข์โรมเร้าใหห้เหงาหงอย โอ้พ่อจ๋า..จากไปใจหลุดลอย บ้านหลังน้อยยังคอยท่าอยู่ทุกวัน ถาพอดีตกรีดใจให้กัดกร่อน กวีกลอนร้อยกรุ่นอุ่นแก้มร่ำ บุญกุศลมหาศาลที่พ่อทำ จงน้อมนำพ่อสถิต ณ นิพพาน และมิใช่จะเหลือแค่ความหลัง แต่พ่อยังอยู่ในใจใช่สุสาน จากทิวาถึงราตรีนิรันดร์กาล ลูกจักสานสายสัมพันธ์จวบวันวาย .................................... เพื่อพ่อและอยากให้พ่อรู้ว่ายังรักพ่อเสมอ.......และอยากบอกทุกคนที่ยังมีพ่อพร้อมหน้ากันเป็นครอบครัวว่า..คุณมีเวลาที่ดีมากที่สุดอย่าให้เวลานี้หลุดลอยไป เพราะเราจะเสียดายเวลาเสมอเมื่อมันย้อนเวลากลับมาไม่ได้

สะกิดเอาบทกลอน มาฝาก ฉันจะเขียนความรักที่หัวใจ มอบไว้ให้คนดีที่ฉันฝัน ด้วยน้ำหมึกแห่งความรักความผูกพัน จุ่มพู่กันเขียนคำว่ารักเธอ ฉันจะใช้หัวใจแทนกระดาษ ฉันจะลากเส้นสายสม่ำเสมอ ฉันจะวาดอนาคตให้พบเจอ จะไม่เผลอเขียนความรักให้หักลง ชอบคนเขียนคนนี้ เพราะดีจัง :)