ขอโทษ... เธอไม่เคยผิดอะไรเลยในเรื่องนี้ เธอดีกับฉันเสมอมา ดูแลฉันตลอดเวลา เป็นห่วงเป็นใยกันเสมอ แต่วันนี้ที่ฉันต้องมาบอกว่าหมดรัก เพราะยิ่งเธอทำดีด้วย ฉันก็ยิ่งเสัยใจ ฉันโกรธตัวเองที่ทำไมไม่รักคนดีดีเช่นเธอ เกลียดตัวเองที่ต้องมาบอกว่าไม่รักเธอแล้ว รู้ดีว่ามันคงทำให้เธอเจ็บ แต่อยากให้รู้ไว้ว่าฉันก็เจ็บไม่แพ้กัน ทุกสิ่งที่เธอทำให้ฉันล้วนมาจากใจ แต่ฉันอยากบอกเธอว่ามัน...ไม่ใช่ มันไม่ใช่ตัวฉัน... โปรดอย่ามองฉันด้วยสายตาอย่างนั้น เธอไม่ผิดอะไรเลย ฉันคนนี้ผิดเองที่ไม่รักเธอ เธอเองก็คงไม่อยากให้ฉันฝืนใจต่อไปอย่างนี้ใช่ไหม ฉันได้แต่หวังว่าเราจะยังคงเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้ หวังว่าเธอจะไปพบเจอใครคนใหม่ที่ดีกว่าฉัน คนที่รักเธอเหมือนที่เธอรักเขา ไม่ใช่ฉันคนนี้... ที่ไม่ได้รักเธอในแบบที่เธอรักฉัน เสียใจ...ฉันบอกได้แค่นี้ ขอโทษ...เป็นอีกคำที่ฉันจะเอ่ย ขอบคุณที่รักกันแต่...ลาก่อน

ก่อนอื่นลงครีมกันแดดให้ทั่วใบหน้า ตามด้วยบีบีครีม เกลี่ยให้ทั่วใบหน้า ทั้งนี้ ก็เพื่อความกระจ่างใสแบบไร้ริ้วรอยกวนใจค่ะ จากนั้นก็ตามด้วยคอลซีลเลอร์ ปกปิดริ้วรอยต่าง ๆ บนใบหน้า แต้มในจุดที่ต้องการและเกลี่ยให้เนียนเรียบอย่างเบามือที่สุดค่ะ ต่อมาก็ตบด้วยแป้งฝุ่นเบา ๆ ให้ทั่วใบหน้า ตามด้วยการปัดบรัชออนที่แก้มเบา ๆ ในแนวทแยง แก้มจะได้ดูสดใสสุขภาพดี ปิดท้ายด้วยทาลิปกลอสสีชมพู หรือสีส้มอ่อน ๆ เกลี่ยให้ทั่ว แค่นี้ก็เรียบร้อยสวยได้แม้อยู่ในรถส่วนตัวแล้วล่ะค่ะ ลองทำตาม คำแนะนำที่เอามาฝากดูนะคะ

ซักถุงเท้าให้สะอาด ด้วยวิธีการธรรมดาตามปกติค่ะ หลังจากนั้นก็แช่ถุงเท้าในน้ำส้มสายชู ทิ้งไว้สักครู่ แล้วซักด้วยน้ำสะอาดอีกครั้ง ก่อนใส่ถุงเท้าทุกครั้ง อย่าลืมใส่แป้งที่เท้าก่อน เพื่อขจัดกลิ่นเหม็นอับค่ะ

วิธีที่ 1: พุ่งเป้าไปที่อาชีพการงาน ใช้เวลาที่เหลืออยู่อย่างมีคุณค่า ด้วยการทำแต่งาน ๆ ๆ นั่งกำหนดเป้าหมายในชีวิตด้านการงานแล้วมุ่งมั่นกับมันไป ทดแทนความรักที่หล่นหาย ใครจะว่าประชดก็ต้องยอมรับ การทำงานจะทำให้คุณไม่มีเวลาว่าง วิธีที่ 2 : คิดถึงแต่เรื่องแย่ ๆ ของอดีตคนรัก ฟัง ดูมองโลกในแง่ร้ายเหลือเกิน ก็คงเป็นอย่างนั้นจริง ต้องยอมรับกันไป ถ้าเราต้องหยิบฉวยช่วงเวลาแย่ ๆ มาช่วยตัวเองให้ผ่านช่วงเวลานี้ไปให้ได้ วิธีที่ 3 : เสแสร้งเพื่อมีแรง....ก้าวต่อไป ทำ เป็นเนียน ๆ ว่าไม่ได้เกิดอะไรขึ้นกับชีวิตคุณมากมาย แม้หัวใจจะร้าวราน มนุษย์ที่เข้มแข็งจะก้าวผ่านช่วงเวลาเลวร้ายแบบนี้ไปได้ด้วยทัศนคติที่ดีต่อ ชีวิต ยกหูหาเพื่อนสนิทอารมณ์ดีสักคน แล้วชวนกันออกไปทำอะไรมันส์ ๆ ด้วยกัน ดำน้ำ ดูปลา หรือเมาหัวราน้ำแบบเฮฮาอย่างไม่เคยเป็น เสียงหัวเราะอาจกลบเกลื่อนเสียงร้องไห้ในใจได้บ้าง วิธีที่ 4 : ปิดปากเงียบ บ่อย ครั้งที่การพูดเป็นเหมือนการระบาย แต่ถ้าอยากลืมได้เร็ว ๆ ให้เลือกพูดเพียงครั้งเดียวกับเพื่อนที่คุณไว้ใจได้บนโลกใบนี้ ในไดอารี่อาจมีเพียงบทเดียว ที่บรรจุเรื่องราวของวันสุดท้ายของความรัก วิธีที่ 5 : เปลี่ยนความ เศร้าเป็นพลัง ก็ เหมือนกับการเปลี่ยนวิกฤติให้เป็นโอกาสนั่นแหละ หากความเศร้ามันมีพลังล้นเหลือ แปรรูปพลัง งานนั้น มาออกกำลัง เล่นกับสุนัข ซ่อมแอร์ ขัดห้องน้ำ ... วิธีที่ 6 : ให้ธรรมชาติและเวลารักษาคุณ ฟัง ดูเหมือนโฆษณาชวนเชื่อ แต่ 2 อย่างนี้จะช่วยคุณได้จริง ๆ แทบไม่ต้องเสียสตางค์ อย่างแรกคือธรรมชาติ ถ้าอยากพบก็ต้องออกไปเดินตามหา การเดินทางจะทำให้คุณลืมเรื่องราวที่เกิดขึ้นได้ชั่วขณะ แล้วได้พบเจอกับสิ่งใหม่ ๆ ในชีวิตที่ต้องแก้เฉพาะหน้าแทน ความสวยงามของสายลม ต้นไม้ และแสงแดดสวย ๆ ไม่เคยทำร้ายหัวใจใคร เป็นเหตุผลว่า ทำไม คนอกหักต้องไปทะเล ก็เพื่อปลดปล่อยใจไปกับผืนทะเลอันกว้างใหญ่นั่นเอง ต่อมาคือเวลา สรรพคุณของมันคือ ช่วยเยียวยา โดยที่ไม่ต้องไปทำอะไรกับมัน ปล่อยให้เวลาเดินหน้าต่อไป ให้หัวใจคุณหมุนติ้วตามเข็มนาฬิกา อย่าริอาจเดินทวนเข็ม เราฝืนกลไกมันไม่ได้ นอกจากจะเจ็บปวดแล้ว นาฬิกาจะเสียเอาอีกด้วย วิธีที่ 7 : ลบมันทิ้งไป เป็น ประโยคที่พูดกันง่าย ๆ แต่ทำยากเหลือเกิน สมมุติให้ตัวเองเป็นคอมพิวเตอร์ ก็เพียงแค่ ดีแฟรกเม้นท์ หรือลบโปรแกรมเก่าทิ้งไป ลงใหม่หรือเลิกใช้ซะ แต่ละวิธีอาจจะยากไปหน่อย แต่รับรองว่า ถ้าคุณผ่านพ้นมันไปได้ จะทำให้คุณเข้มแข็งขึ้นอีกเยอะ

มองโลกในแง่ดี และทำทุกสิ่งอย่างเต็มกำลังด้วยรอยยิ้มและความเบิกบาน ทำตัวให้สดชื่นมีชีวิตชีวาและกระตือรือร้นอยู่เสมอ พร้อมที่จะเผชิญกับทุกสถานการณ์ จะช่วยให้คุณสามารถจัดการกับทุกเรื่องที่ผ่านเข้ามา ได้อย่างอยู่มือ มีศรัทธาในตัวเอง จงเชื่อมั่นในความเก่งของคุณ อยากให้ใคร ๆ เขาชื่นชอบและทึ่งในตัวคุณ คุณก็ต้องมั่นใจตัวเองก่อน ขอท้าคว้าฝัน ไม่มีอะไรที่จะทรงพลังมากเท่ากับความตั้งใจจริงและทุ่มสุดตัว จะเป็นแรง ผลักดันที่จะทำให้คุณสานฝันสู่ความจริงได้ ค้นหาบุคคลต้นแบบ ใครก็ได้ที่คุณชื่นชมเพื่อเป็นมาตรฐานที่ดีในการดำเนินรอยตาม ศึกษาแนวคิด วิธีการทำงาน จุดเด่นในตัวเขา แล้วอาจนำมาปรับใช้ให้เข้ากับชีวิตได้บ้าง เริ่มต้นงานใหม่ทุกวันด้วยรอยยิ้มสดใส คนที่มีรอยยิ้มระบายไว้บนใบหน้าเสมือนประตูที่เปิดกว้าง ห้ใคร ๆ อยากเข้ามาคบหาด้วย การเจรจา ติดต่องานก็มักจะลงเอยด้วยความสำเร็จ คิดอะไรไม่ออก ให้ยิ้มแย้มแจ่มใสไว้ก่อน รับรองว่า ปัญหาต่างๆ จะอ่อนลงอย่างแน่นอน

//// :::นึกถึงวันที่เอาเงิน 1 แสนบาท ไปคืน... ขอบคุณมากครับ คุณลุง..อย่าเสียใจไปเลยครับ /// .....................ย้ายมาอยู่ที่นี่ได้หลายปี เพื่อนบ้านก็ดี มีน้ำใจ ข้างบ้านรั้วติด กัน มีคุณลุงคนหนึ่ง เป็นข้าราชการบำนาญ เกษียณมาหลายปีแล้ว ภรรยาเสีย ตั้งแต่เรายังไม่ย้ายเข้ามา ลูกๆ ทั้ง 3 คน ต่างก็แต่งงาน มีครอบครับ ไปอยู่ที่จังหวัดอื่นๆ กันหมด ..ลุงแกก็อยู่บ้านคนเดียว มาเกือบ 10 ปี ..........เราได้รู้จักลุง ก็ได้เห็นในน้ำใจไมตรี เป็นคนใจดี อบอุ่น น่ารัก ..มีโรคประจำตัวตาม ประสาคนแก่ คือเบาหวาน ความดัน และเจ็บป่วยเล็กๆ น้อยๆ ไปตามปกติ... ด้วยความที่อยู่บ้านคนเดียว บางครั้งเจ็บป่วย ก็ลำบากหน่อย เพราะไม่มีลูกหลาน คอยช่วย เหลือ ช่วงเวลาหลายปี ที่ผ่านมา เราก็ได้มีโอกาสได้ช่วยเหลือ พาไปหาหมอ พาไปทำธุรต่างๆ และถ้า ป่วยหนัก ถึงขั้นต้องนอนโรงพยาบาล ก็จะช่วยโทรตามลูกๆ ของแกให้.. ..............................ลูกๆ ก็จะมาเยี่ยมบ้าง ไม่มาบ้าง แล้วแต่โอกาส แต่ !!! เรารู้ว่า คุณลุงเหงา !!!!..... บ่อยครั้งที่คุณลุงจะบ่นถึงคุณป้า ซึ่งเราไม่เคยเจอตัวจริง ได้เห็นแต่ในรูป เพราะ ท่านเสียไป หลายปีแล้ว ก่อนที่เราจะได้ย้ายมาอยู่ที่นี่... ..........ช่วงเทศกาล ปีใหม่ สงกรานต์ เมื่อบ้านอื่นๆ เขามีลูกๆ มาเยี่ยม เราเห็นคุณลุงนั่งเหงาเพียงลำพัง เราก็ซื้อของขวัญ ของกิน ของใช้ บางครั้งก็เป็นพวก ผลไม้บ้าง เครื่องดื่มบ้าง ไปไหว้ ...ลุงก็ดีใจ ให้ศิลให้พร กันยกใหญ่ ... แล้ว!!!................. ท่านก็ได้แต่ รำพึง รำพัน ถึงลูกๆ ......จนน้ำตาไหล ท่านได้แต่เฝ้ารอ นั่งมองแต่ ประตูหน้าบ้าน รอว่าเมื่อไร จะมีรถของลูกๆ กลับมาเยี่ยมบ้างในช่วงเทศกาล ................................... หลายปีมานี้ คุณลุงก็ได้แต่รอ...เจอเพียงแต่ความว่างเปล่า ไร้แม้แต่เงาข้างกายของคนที่เรียกลุงว่าพ่อ ..........เราก็ได้แค่ ปลอบ ว่าลูกๆ เขาคงติดธุระ วันไหนเขาว่าง ก็คงมาเยี่ยม ไม่ต้องคิดมาก เสียสุขภาพไปเปล่าๆ... ............ที่หลังบ้านคุณลุง มีต้นมะม่วงพันธุ์ดีอยู่หลายต้น มีต้นหนึ่งที่ลูกโต หวานอร่อย เป็นพิเศษ เราไปช่วยลุงเก็บเป็นประจำ และ คุณลุงก็จะแบ่งมาให้ทุกครั้ง.......ลุงจะคัดลูกสวยๆ เก็บใส่กล่อง ดูแลเป็นพิเศษ...เก็บไว้รอลูกๆ อยากให้ลูกได้กินของดีๆ .......หลายครั้งหลายหน เราเห็นคุณลุง รอลูกๆ จนมะม่วงเน่าเสียไป ไม่รู้กี่หน ต่อกี่หน หลายปี ????? มานี้ ก็ไม่เคยเห็นลูกๆ กลับมากินมะม่วงที่พ่อบ่มไว้ด้วยใจรัก แม้แต่ครั้งเดียว ........คุณลุงมีที่แปลงหนึ่ง ที่ไม่ได้ใช้ประโยชน์ คุณลุงบอกว่าอยากขาย ให้เราช่วยดำเนินการให้หน่อย เราก็เขียนป้ายไปติด แล้วลงประกาศให้ ...5 เดือน เศษๆ หลังจากประกาศขาย ในที่ สุดก็มีผู้สนใจ และก็ขายได้ในที่สุด ในราคา 1 ล้านบาท ... ........เมื่อได้เงินมา สิ่งแรกที่คุณลุงพูดถึงคือ...คิดถึงลูกๆ ถ้ารู้ว่าพ่อขายที่ได้คงดีใจ ลุงบอกว่า จะแบ่งเงินให้ลูกทั้ง 3 คน เท่าๆ กัน ... ..........วันรุ่งขึ้น ลุงก็มาหาเราแต่เช้า บอกว่าวันนี้ ขอแรงหน่อย ช่วยพาลุงไปธนาคารที จะไป โอนเงินให้ลูก เราก็พาไป วันนั้นเป็นลูกค้ารายแรกของธนาคาร...คุณลุงโอนเงิน ให้ลูกคนละ 3 แสนบาท ... ..........เมื่อกลับมา...จอดรถส่งลุง หน้าบ้าน...ก่อนลงจากรถ คุณลุงหยิบเงิน ในกระเป๋า 1 แสนบาท ยื่นส่งให้ บอกว่า..เอานี่ "ลุงให้" เรารีบปฏิเสธ บอกว่า ไม่เป็นไรหรอกครับลุง ไม่ต้องให้ผม ลุงเก็บไว้ใช้เถอะ ให้ลูกๆ ไปเกือบหมดแล้ว ลุงบอกว่า "เอาไปเถอะ" !!!! ...........ลุงได้รับบำนาญทุกเดือน ไม่ได้เดือดร้อนอะไรที่แปลงนี้ที่ขายได้ ก็เพราะเรา ต้องรับโทรศัพท์ และพาคนไปดูที่ หลายเดือนมานี้ ไม่รู้ขับ รถไป-กลับกี่รอบแล้ว และอีกอย่าง ตลอดเวลาที่ผ่านมา ลุงก็ได้แต่รบกวน ไม่เคยได้ให้อะไร ตอบ แทนบ้างเลย พ่อหนุ่ม ไม่ใช่ลูก ไม่ใช่หลาน แต่ก็ยังอุตส่าห์ เสียเวลา เป็นธุระจัดการเรื่องราวให้ สารพัด............ รับไว้เถอะ ลุงอยากให้จริงๆ ถ้าไม่รับลุงจะเสียใจนะ......เราก็ไหว้ ขอบคุณครับลุง ..........กลับมานอนคิด ไตร่ตรอง รู้สึกไม่สบายใจ ดึกๆ จึงหยิบเงินไปหาลุงอีกรอบ...แต่ลุงไม่รับคืน และยืนยันว่า ตั้งใจจะให้เราจริงๆ.... ...........อีก 2 วันถัดมา มีรถยนต์ มาจอดที่บ้านลุง ลูกสองคน คนเล็ก และคนกลางมาเยี่ยม และทวงถามเราถึงเงิน 1 แสนบาท พูดจาประมาณว่า...เราไปหลอกเอาเงินคนแก่ เรา รีบเข้าไปในบ้าน หยิบเงิน 1 แสน เดินไปที่บ้านลุง แล้วคืนเงินให้ลุง... ..........ลุงปฏิเสธ และพยายามอธิบายให้ลูกๆ ฟัง แต่ทั้งสองคนไม่ยอม เราจึงวางเงินไว้แล้วเดินออกมา ก่อนตะวันตกดิน ได้ยินเสียงรถขับออกไป ...................สักพักลุงก็มาหา เล่าว่าสองคนนั้นแบ่งเงินกันคนละ 5 หมื่นแล้วก็ลากลับไปแล้ว คุณลุงกล่าวคำขอโทษอย่างที่สุด ..ลุงน้ำตาไหล บอกว่าเสียใจ ไม่คิดว่าลูกๆ จะเป็นไปถึงขนาดนี้... ลุงบอกว่าจะเอาเงินบำนาญที่ได้รับทุกเดือน มาทยอยคืนให้ จนกว่าจะครบ 1 แสนบาท... ..........เราบอก ว่าไม่เป็นไรหรอกครับลุง ไม่ต้องทำอย่างนั้น.. ..........อีก 3 วัน เกือบๆ เที่ยงคืน ลุงมาที่บ้าน พร้อมกับลูกชายคนโตเมื่อ 3 วันที่แล้ว พ่อโทรฯไปเล่าเรื่องให้ฟัง พี่ก็ไม่สบายใจ.. พอดีที่ทำงานส่งไปสัมมนา หลายวันออกมาไม่ได้ พอเสร็จธุระ ก็รีบขับรถมาเลย มาถึงซะดึก.. ..........พี่ต้องขอโทษ แทนน้องๆ สองคนด้วย เสียมารยาทจริงๆ เดี๋ยวต้องคุยกันเป็นเรื่อง เป็นราวสักครั้ง อายุก็มากแล้ว แต่ก็ไม่รู้จักโต แย่จริงๆ...เอาอย่างนี้ ขอเลขบัญชีธนาคารให้พี่ได้ไหมเดี๋ยวกลับไป พี่จะรีบโอนเงินมาคืนให้.............. ไม่ต้องหรอกครับ ไม่เป็นไร ..........เราปฏิเสธไป.......... ..........วันถัดมาเมื่อลูกชายคนโตกลับไป ลุงเล่าให้ฟังด้วยความดีใจ เจ้าใหญ่มันบอกว่า วาง แผนไว้แล้ว อีก 5 ปี จะย้ายมาทำงานที่บ้าน จะพาลูกมาเมียมาอยู่ที่นี่...เราสังเกตุเห็นแววตาอันสดใสของคุณลุง บ่งบอกถึงความ ปิติ ยินดี อย่างที่สุด.......ดีใจด้วยครับลุง ต่อไปลุงจะได้ไม่เหงาแล้ว... ..........ตั้งแต่วันนั้น จนถึงวันนี้ เกือบ 4 ปี แล้วซินะ ที่ลุงนับวันรอ ว่าจะมีลูกๆ กลับมาอยู่ด้วย เราเห็นปฏิทิน ที่คุณลุงขีดฆ่า วันแล้ววันเล่า ...เดือนแล้วเดือนเล่า..ปีแล้วปีเล่า และ สุดท้าย........ ลุง ..... ลุง..... ลุง..... ลุง น่าจะอดทนรออีกนิด ..อีกนิดเดียวเองครับลุง ความสุขที่ลุงเฝ้าฝันใฝ่หามาตลิดจากลูกชายที่ลุงรักสุดหัวใจ.. ............ในห้อง ไอซียู เรากับพี่ใหญ่ นั่งอยู่คนละข้างเตียงคนไข้.......ช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิต คุณลุงขยับนิ้วมือ เรากับพี่ใหญ่เอื้อมมือไปจับมือลุง ...ดวงตาค่อยๆ ปิดลงช้าๆ .................................................................................................................................. .....................ชายชราที่เกิดมาเพื่อรอคอย ความอบอุ่นจากบุตร จากไปแล้ว อย่างไม่มีวันหวนกลับมา....................... *** หลังงานศพ เสร็จสิ้น..........................ค่ำคืนนั้น พี่ใหญ่มาหาเราที่บ้าน ยื่นถุงกระดาษส่งให้ บอกว่า -- พ่อฝากไว้ให้ พ่อกำชับไว้ตั้งแต่ก่อนตาย ว่าต้องให้เรารับไว้ ไม่งั้นพ่อจะนอนตายตาไม่หลับ เราแกะถุงเปิดดูข้างใน มีซองจดหมายทั้งหมด 10 ซอง................................................ จ่าหน้าว่า... คืนเงิน เดือนที่ 1-2-3...ไปจนถึง คืนเงินเดือนที่ 10 ในแต่ละซอง ข้างในมีธนบัตรใบละ 1,000 บาท สิบใบ .....................ซอง สุดท้าย มีข้อความ...ว่า ------------------------------------------------------------------------------------------- ถึง... ......หลานที่ไม่ใช่สายเลือด แต่ก็เป็นหลานที่ดีกับลุงเหลือเกิน ...ลุงคืนเงินให้ตามที่เคยสัญญา ..... ...ขอบคุณที่ช่วยเหลือ เป็นธุระให้ ในทุกๆเรื่อง และเป็นเพื่อนคนแก่มาตลอด... ................................................................. ...................ป้ามารอลุงแล้ว...ลุงต้องไปก่อน. ------------------------------------------------------------------------------------------- .............อีก 2 วันถัดมาที่บ้านคุณลุง มีคนเข้ามาทำความสะอาด...เราสังเกตุเห็นปฏิทิน ที่คุณลุงใช้ขีดฆ่า เพื่อนับวันรอลูกๆ ...ถูกทิ้งอยู่ในถังขยะหน้าบ้าน .... -------- เดินไปที่ถังขยะหน้าบ้านลุง มองไปที่ประตู มีป้ายประกาศติดไว้.....ขายบ้านด่วน !!!!! -------- .................เราไปเก็บปฏิทินมาทำความสะอาด ..นึกถึงภาพคนแก่ที่หยิบดินสอขีดฆ่าตัวเลข บนปฏิทินด้วยอาการมือสั่นเทา ... แต่ใจแอบยิ้มเฝ้าฝันวันลูกชายที่รักกลับมาใกล้กาย..... .................ลูกๆ คงไม่รู้หรอกว่า ภายใต้ปฏิทินเก่าๆ ไร้ค่าใบนี้มันซ่อนความห่วงหาอาลัย ซ่อนความเงียบเหงา ว้าเหว่ ..ซ่อนความเจ็บปวด ร้าวลึก ของคนแก่คนหนึ่ง ที่ต้องใช้ ชีวิต อยู่อย่างโดดเดียว เพียงลำพัง มานานกว่า 10 ปี ... .................ความรู้สึกทั้งหมด คงซึมซับอยู่ในปลายปากกาที่ขีดเขียน ลงไปในแต่ละครั้ง ในบางครั้งเรารอคนที่เรารักเพียง 1 วัน 1 ชั่วโมง 1 นาที ยังทนแทบไม่ได้ อยากเจอ ใจจะขาด ส่วนลุงที่รอมาจาก 365 วัน เป็น 730 วัน เป็น 1095 วัน เป็น 1460 วัน จนวันสุดท้ายของลมหายใจ สภาพจิตใจคงย่ำแย่ เกินกว่าใครคนใดจะรู้ได้ แต่ทำไมทุกครั้งที่เราเจอลุงยังยิ้มได้ตลอดเวลา .................เราตั้งใจจะเก็บปฏิทินนี้ไว้ เพื่อเป็นที่ระลึก...ตลอดไป... *** .............ขอให้บุญกุศล และคุณงามความดี ทั้งหลายทั้งปวง ที่คุณลุงได้สั่งสมมาตลอดชั่วชีวิต จงนำพาดวงวิญญาณอันบริสุทธิ์ของคุณลุง ไปสู่สุคติ..ในดินแดน อันสงบ ร่มเย็น ........ ชั่วนิรันดร์....... ...............รักคุณลุงครับ .... อ่านแล้ว น้ำตาไหล คิดถึงพ่อ ...

บอกกับตัวเองว่าจะเลิกทำบางอย่าง ... ... แต่ก็ไม่เห็นว่าจะเลิกได้อย่างที่พูด เคยคิดจะไว้ผมยาว อยากให้ยาวถึงกลางหลัง ... ... แต่ยาวไม่เท่าไหร่ก็ตัด เพราะรำคาญ เคยคิดวางแผนจะทำโน่นทำนี่ให้กับชีวิตตัวเอง ... ... แต่ก็ไม่เคยทำได้ซักครั้ง ชอบใครคนหนึ่ง รู้ว่ามาเป็นแฟนกันไม่ได้ ... ... แต่บางครั้งก็ยังแอบหวังอยู่เล็กน้อย เหมือนจะรู้จักตัวเองดีกว่าใครๆ ... ... แต่บางครั้งต้องถามคนอื่นว่าเราเป็นยังไง เหมือนจะเป็นตัวของตัวเองมาก ...... แต่ที่จริงทุกสิ่งไม่ใช่เรา รำคาญคนบางคน ...... ทั้งที่เขาดีกับเราจะตาย เหมือนจะรู้ใจ เข้าใจ ... ... แต่บางครั้งเหมือนไม่เป็นอย่างนั้น อยากสวย ... ... ทำไมมันไม่สวย (ก็ไอ้กระจกเฮงซวย ส่องแล้วไม่สวยแบบเนี้ย) บางครั้งอยากรอ ..... แต่ก็ไม่อยากให้นานนัก อยากบอกให้รู้ว่าคิดยังไง ...... ก็ได้แต่เก็บไว้ข้างในไม่กล้าบอก อยากทำอะไรดีๆ ให้ใครซักคน ...... แต่เขาไม่อยู่ให้เราได้ทำอะไรให้แล้ว อยากย้อนเวลากลับไปทำสิ่งดีๆ ...... แต่เราไม่มีเครื่องย้อนเวลา อยากได้ A ... ... แต่ขี้เกียจอ่านหนังสือ อยากวางความเกลียด ... .. แต่พอเห็นมันแล้ววางไม่ลง อยากเป็นคนที่ใครๆ ก็รัก ใครๆ ก็คิดถึง ... ... แต่ดันทำตัวให้คนอื่นเกลียด ร้องขอความเห็นใจ ความรัก ความเอาใจใส่ ... .. แต่ไม่เคยดูว่าคนอื่นเขามีให้หรือเปล่า มีความรักให้คนอื่นเสมอ ... ... แต่ไม่เคยรักตัวเอง

ทัศนคติ ความคิด คุณแม่อาจตั้งคำถามหรือสร้างสถานการณ์เกี่ยวกับเรื่องลูก เพื่อให้พี่เลี้ยงตอบหรือแสดงความคิดเห็น ทดสอบความคิด วิธีการของพี่เลี้ยง ก็ช่วยให้คุณแม่รู้ถึงแนวทางการดูแล ทัศนคติ เกี่ยวกับเรื่องเด็กๆ ของพี่เลี้ยง เพราะลูกไม่ได้ต้องการแค่คนดูแลเรื่องกิน นอน หรือเปลี่ยน ผ้าอ้อมเท่านั้น แต่ต้องการการเอาใจใส่และความรักจากพี่เลี้ยงด้วยค่ะ ทักษะ ประสบการณ์ ถ้าพี่เลี้ยงมีทักษะ ความเข้าใจ เกี่ยวกับการเลี้ยงเด็กในเบื้องต้น ก็นับว่าเป็นข้อดีอย่างหนึ่ง ที่ช่วยให้คุณอุ่นใจ ไม่ต้องมานับหนึ่งหรือเทรนด์เรื่องลูกให้กับพี่เลี้ยง ทั้งนี้คุณอาจให้พี่เลี้ยงได้ปฏิบัติ ลงมือทำให้ดู ก็ไม่ผิดกติกาแต่อย่างไรค่ะ เช่น กิจวัตรประจำวันของเด็กแต่ละวัยต้องดูแล หรือระมัดระวัง มีอะไรบ้าง การเตรียมอาหารให้เด็กทำอย่างไร เป็นต้น พื้นฐานอารมณ์ สังเกตได้จากการพูดคุยว่า พี่เลี้ยงพื้นฐานอารมณ์เป็นอย่างไร เช่น ใจเย็นหรือหงุดหงิดง่าย รวมถึงการพูดจา เรื่องมารยาทเป็นอย่างไร เพราะถ้าพี่เลี้ยงมีพื้นฐานอารมณ์เสียง่าย เวลาอยู่กับลูก ย่อมไม่ดีแน่เพราะลูกอาจซึมซับ รับอารมณ์ของพี่เลี้ยงมาได้ สุขอนามัย เป็นเรื่องลักษณะภายนอกก็จริงแต่ สิ่งเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้ ก็เป็นเรื่องที่คุณแม่ไม่ควรละเลย นำมาประกอบในการเลือกพี่เลี้ยง คุณสามารถสังเกตได้จากการแต่งกาย เรื่องความสะอาด เช่น ทรงผมไม่ปล่อยรุงรัง, เล็บนิ้วมือที่ตัดสั้น และควรรู้ด้วยว่าพี่เลี้ยงมีโรคประจำตัวอะไรหรือไม่ เป็นต้น เพื่อให้ลูกน้อยปลอดเรื่องโรคนั่นเองค่ะ พฤติกรรมส่วนตัว แนะนำเพิ่มเติมให้คุณแม่ได้ลองพูดคุยหรือสอบถาม และสังเกตเอาไว้ ว่าพี่เลี้ยงมีกิจกรรมหรือชอบทำอะไรอยู่บ้าง ถ้าแบบว่า ชอบคุยโทรศัพท์หรืออยู่กับโทรทัศน์ แบบนี้ไม่โอเคค่ะ เพราะถ้าพี่เลี้ยงติดโทรทัศน์ จะไม่เกิดประโยชน์ใดๆ กับลูกน้อย เพราะโทรทัศน์เป็นการสื่อสารทางเดียว ทั้งยังก่อให้เกิดผลเสียตามมากับลูกน้อยอีกด้วย เลือกพี่เลี้ยงดีๆ ให้ลูก สักคนหนึ่ง อาจจะต้องใช้เวลามากหน่อย เพราะพี่เลี้ยง ก็มีส่วน ในการเจริญเติบโตของลูกนะคะ ^-^

ยกยอและชื่นชมเขา ให้ สามีของคุณได้รับรู้ว่าคุณรักเขาตรงไหน คิม ฟูลเชอร์ ผู้เขียนหนังสือเรื่อง Remodel Your Reality : Seven Steps to Rebalance Your Life and Reclaim Your Passion บอกเช่นนั้น “มันอาจไม่เป็นไรเลยนะที่จะขอให้เขาเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมบางอย่างที่ไม่ส่ง เสริมคุณ แต่มันก็สำคัญเช่นกันที่คุณจะต้องให้เขาได้รู้ว่า เขาทำอะไรที่ถูกต้องบ้าง” แน่นอน มันไม่ง่ายเสมอไปที่จะทำ โดยเฉพาะในแต่ละวันที่คุณเหนื่อยอ่อนกับภารกิจทั้งนอกบ้านและในบ้าน แต่โอกาสวันพ่อเป็นวันที่ดีอย่างยิ่งในการเริ่มให้สิ่งอันมีค่า อย่างเช่น การยกย่องชื่นชมสามีของคุณ พ่อของลูก (หรือแม้แต่แฟน) ในวันที่ถือเป็น “วันของผู้ชาย” เช่นนี้ ให้เขาได้อยู่คนเดียว เมื่อ จูดี้ การ์เดน สัมภาษณ์พวกผู้ชายเพื่อเขียนหนังสือเรื่อง What’s Husband Need : Reaching His Heart and Reclaiming His Passion เธอได้ยินซ้ำแล้วซ้ำเล่าในเรื่องเดิมๆว่าการได้อยู่คนเดียวช่วยผ่อนคลายความ ตึงเครียดหลังเลิกงานได้ดีอย่างมาก “แม้กระทั้งเวลาเพียง 15 นาที ของการได้อยู่เงียบๆสามารถทำให้ผู้ชายสามารถทนเสียงอึกทึกของเด็กๆในช่วงทาน อาหาร ทำการบ้าน และอื่นๆได้อย่างไม่น่าเชื่อ” เธอว่า “ปล่อยให้เขาได้มีเวลาทำอะไรบางอย่างที่เขาชอบบ้าง บอกให้เขาอ่านหนังสือหรืออกไปเดินเล่น หรือคะยั้นคะยอให้เขาทำอะไรก็ได้ที่เขาชอบ มันเป็นเรื่องของการลดความกดดันของเขาลงชั่วครู่ชั่วยาม” พูดในสิ่งที่คุณคิด สามี ของของคุณไม่ใช่หมอดูหรือนักอ่านใจคนอื่น ฉะนั้น จงบอกเขาไปในสิ่งที่คุณอยากให้เขาทำ ทำไมน่ะหรือ? ผู้ชายเป็นพวกที่ชอบประสบความสำเร็จ และถ้าเขาไม่อาจรู้ใจคุณได้ (และคุณไม่บอก) เขาก็ไม่อาจทำให้คุณพึงพอใจได้ และนั้นก็จะเพิ่มความเครียดให้เขาโดยไม่รู้ตัว ให้เขาทำหน้าที่พ่อในแบบของเขาเอง ผู้ชาย ส่วนใหญ่ต้องปลุกปล้ำกับอารมณ์ตัวเอง ระหว่างความไร้อำนาจ และความไร้ค่า อยู่เป็นประจำ และเมื่อคุณในฐานะภรรยาแนะนำเคล็ดลับในการเลี้ยงดูลูกให้ด้วยเจตนาดี เขากลับมองคำแนะนำของคุณเป็นคำวิจารณ์แทน ซึ่งทำให้เขายิ่งเครียดและหงุดหงิดมากขึ้น “แม่ส่วนใหญ่มักรู้สึกอยากขับไล่ไสส่งพ่อไปไกล เวลาที่เขาทำหน้าที่ดูดแลลูกผิดพลาด เช่น ใส่ผ้าอ้อมให้ลูกผิดด้านหรือหยิบของที่ลูกต้องใช้ที่โรงเรียนผิดอัน” เจน ซิงเกอร์ ผู้ก่อตั้งเว็บไซด์ MommaSaid.net บอก “ถ้ามันไม่ได้ทำให้ลูกของคุณเป็นอันตรายอะไร ก็ปล่อยให้พ่อได้เรียนรู้และคิดของเขาเอาเองบ้างเถอะ” และมันจะทำให้เขาเครียดน้อยลงไปเยอะเลยด้วย ใส่ใจความต้องการของตัวคุณเองด้วยล่ะ “ผู้ชาย ก็อยากให้ภรรยามีเวลาของตัวเองบ้างเหมือนกัน เพื่อที่จะได้ไม่รู้สึกผิดในเรื่องนี้” ชิป ไอเคลเบอร์เกอร์ ศาสตราจารย์ด้านการพูดบอกข้อสังเกตของไอเคลเบอร์เกอร์ไม่ได้ไร้เหตุผล ก็ใครล่ะที่สามีคุณรักมากที่สุด? คุณไม่ใช่หรือ ถ้าเขารู้ว่าคุณมีเวลาให้ความสุขแก่ตัวเองบ้าง เขาก็จะเป็นห่วงคุณน้อยลง และคุณทั้งสองคนก็จะมีความสุขมากขึ้น ไม่เพียงแต่ในวันพ่อ แต่เป็นทุกวันของปีเลยล่ะ พยายามทำให้ได้ อย่างน้อย 1 ข้อก็ยังดีนะคะ ^-^

ของขวัญจาก "การฟัง" จงตั้งใจฟังผู้อื่นให้มาก อย่าขัดจังหวะการพูด หรือขัดคอคนอื่น พูดให้น้อย ฟังให้มาก ของขวัญจาก "ภาษากาย " อย่าอายที่จะแสดงความรักแก่ครอบครัว หรือเพื่อนของคุณ การแสดงออกเล็กๆ น้อยๆ ที่บอกให้พวกเขารู้ถึงความสนิทสนมที่คุณมีให้ จับมือ โอบไหล่ สวมกอด หอมแก้ม ฯลฯ ของขวัญจาก "ความเบิกบาน" แบ่งปันเสียงหัวเราะ และความสนุกสนานให้คนรอบข้าง มีเรื่องสนุก อย่าแอบหัวเราะคนเดียว ของขวัญจาก "การเขียน" กระดาษโน้ตที่เขียนด้วยลายมือของคุณเอง เช่น ฉันรักคุณจังเลย ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือ จะสร้างความรู้สึกดีๆ ให้กับคนอ่านได้ไม่น้อย ของขวัญจาก "คำชม" ขึ้นชื่อว่ามนุษย์ ไม่ว่าใครก็อยากจะได้รับคำชม เช่น ผมทรงนี้ดูดีจัง กับข้าวอร่อยมากเลยนะ ของขวัญจาก "ความมีน้ำใจ" ความจริงพวกเราทุกคนล้วนมีน้ำใจ สภาพสังคมที่ต้องแก่งแย่งแข่งขันอยู่ตลอด ทำให้น้ำใจของหลายคนเกิดอาการหลับใน การแบ่งปันให้กัน จะทำให้โลกเราน่าอยู่ขึ้น ของขวัญจาก "เวลาส่วนตัว" บางเวลาคนเราก็อาจอยากอยู่เงียบๆ ตามลำพัง อย่าลืมเคารพสิทธิผู้อื่นด้วย ปล่อยให้เขาอยู่คนเดียว เมื่อเขาต้องการ ของขวัญจากการ "ให้กำลังใจ" คนเรายามที่จิตใจท้อแท้ ก็เหมือนรถน้ำมันหมด ช่วยเติมกำลังใจให้คนอื่นทุกครั้งที่มีโอกาส ใจเย็นๆ นะ เดี๋ยวก็มีทางแก้ ยากกว่านี้ เธอยังทำได้เลย สักวันรถคุณเองก็อาจจะขาดน้ำมันเหมือนกันก็ได้ ของขวัญจาก "มธุรสวาจา" คำพูดดีๆ ทำให้เกิดความประทับใจต่อกันได้ดี อย่าลืมคำพื้นฐานอย่าง ขอบคุณ ขอโทษ คุณอยากฟังคำพูดดีๆ คนอื่นเขาก็เหมือนกัน ของขวัญดีๆแบบนี้ อยากได้ไหมคะ ^-^

หนุ่มบ้านนอกยากจนคนหนึ่ง เสี่ยงโชคเข้ามาหางานทำในกรุงเทพทั้งที่มิได้มีความรู้อะไรเลย เนื่องจากได้ทราบข่าวที่เพื่อนเล่าให้ฟังว่ามีโรงเรียนแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ กำลังรับสมัครนักการภารโรง ไม่จำกัดวุฒิการศึกษา จึงนั่งรถมากรุงเทพ และเดินกางแผนที่ (ที่เพื่อนเขียนให้) สุ่มถามชาวบ้านถึงที่ตั้งของโรงเรียนนั้น ซึ่งกว่าจะเจอก็เหงื่อตกไปหลายปี๊บทีเดียวแหละ เมื่อเข้าไปแจ้งความจำนงที่แผนกธุรการ จึงมีเจ้าหน้าที่มาเรียกให้นั่งและยื่นใบสมัครมาให้กรอกข้อความ นายหนุ่มนั้นก็ยิ้มแหย ๆยกมือไหว้แล้วบอกอ่อย ๆ กับเจ้าหน้าที่ว่า "...ขอโทษครับพี่ ผม...คือว่า.. ผม...อ่านหนังสือไม่ออก เขียนหนังสือไม่ได้ครับ..." เจ้าหน้าที่ ที่นั่งรับสมัครอยู่นั้น ชักสีหน้าทันที "...อะไรกัน คิดจะมาสมัครงานที่โรงเรียน ถึงจะตำแหน่งแค่ นักการภารโรง ถึงจะไม่ได้ใช้วุฒิการศึกษา แต่อย่างน้อยก็น่าจะ อ่านออก เขียนได้ บ้างแหละ" หนุ่มบ้านนอกหน้าซีด ยกมือไหว้เจ้าหน้าที่ประหลก ๆ "...ผมไม่รู้หนังสือจริง ๆ ครับ แต่ช่วยรับผมไว้หน่อยเถิดครับพี่ ให้ผมแบกหามกวาดถูอะไรก็ได้ทุกอย่างครับ" "งั้นก็คงจะไม่ได้หรอก. .." เจ้าหน้าที่เก็บใบสมัคร กับปากกาที่วางไว้ให้ คืนที่อย่างไม่มีเยื่อใย "...เรามาสมัครงานกับโรงเรียนนะ อย่างน้อยก็ต้องมีพื้นรู้หนังสือบ้างสิ ถ้าไม่รู้อะไรเลยอย่างนี้ ก็เสียใจด้วยนะกลับไปเถอะ" หนุ่มบ้านนอกก็ได้แต่เดินออกจากโรงเรียน ที่ตั้งความหวังว่าจะได้งานทำนั้นอย่างเงื่องหงอย และเมื่อไม่รู้ว่าจะทำอะไรได้ในกรุงเทพ ก็จึงต้องจำใจ กำเงินจำนวนสุดท้าย นั่งรถ ซมซานกลับบ้าน อย่างนกปีกหัก ..… แต่เมื่อกลับถึงบ้าน จึงนึกขึ้นได้ว่า ตนเองนั้นเพิ่งได้รับมรดก เป็นที่ดินสวนรกร้างเท่าแมวดิ้นตาย มาจากพ่อผู้ล่วงลับไปแล้ว ด้วยความเจ็บใจ จึงเกิดเป็นแรงมานะ ให้จับจอบเสียม หักร้างถางพง ที่ดินสวนเก่าที่รกร้างนั้น ค่อย ๆ พลิกฟื้นลงร่องผลไม้ไปทีละเล็กละน้อย อย่างฮึดสู้ชะตาชีวิต ด้วยความอดทน … อาจเป็นบุญในปางบรรพ์ ของพ่อหนุ่มคนนี้ก็ได้ ที่ปรากฎว่า หลายปีต่อมา สวนผลไม้ที่ลงแรงไว้นั้น ออกผลอย่างงดงามและสร้างผลกำไรมากทบทวีขึ้นทุกปี กระทั่งสามารถเก็บเงินซื้อที่ดินในแปลงข้างเคียง ขยายอาณาเขตสวนของตนเอง จนกว้างขึ้น และกว้างขึ้น . . . หลายสิบปีต่อมา จากความขยันขันแข็ง มานะอดทนและประสบการณ์ที่เพิ่มพูน บัดนี้หนุ่มบ้านนอกคนนั้น ก็กลายเป็นชายชราที่คนทั้งเมืองรู้จักในนามของ พ่อเลี้ยงสวนผลไม้ที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดและภูมิภาคนั้น … อยู่มาปีหนึ่ง เมื่อเก็บเกี่ยวผลไม้มากมายมหาศาล พ่อเลี้ยงชราก็หอบเงินเป็นฟ่อน นั่งรถเข้ามาในตัวอำเภอ เพื่อขอเปิดบัญชีกับธนาคารเป็นครั้งแรก เมื่อแจ้งนาม และความจำนงกับธนาคารแล้ว พนักงานถึงกับตื่นเต้นกันยกใหญ่ ผู้จัดการสาขาถึงกับเดินมาต้อนรับด้วยตัวเองเลยทีเดียว เมื่อพนมมือไหว้ลูกค้าใหญ่ รายใหม่ อย่างนอบน้อมแล้ว ผู้จัดการก็แตะข้อศอก ยื่นใบเปิดบัญชีพร้อมปากกาปลอกทอง ให้กับพ่อเลี้ยงชราอย่างพินอบพิเทา "ขอบพระคุณเป็นอย่างสูงครับ ทางเรารู้สึกเป็นเกียรติเป็นอย่างยิ่ง ที่ได้มีโอกาสบริการพ่อเลี้ยงในครั้งนี้รบกวนกรอกใบเปิดบัญชีด้วยครับ" พ่อเลี้ยงชราส่ายหน้าช้าๆ ยื่นปากกาปลอกทองคืนให้กับผู้จัดการ พร้อมกับยิ้มให้ พลางกล่าวเนิบๆ "พ่อหนุ่มช่วยกรอกรายการให้ลุงทีเถิด ลุงอ่านหนังสือไม่ออก เขียนหนังสือไม่ได้หรอก..." ผู้จัดการรับปากกาคืนมาโดยอัตโนมัติแบบงงสุดขีด พลางค่อยๆอ้อมแอ้มถามลูกค้ารายใหญ่ (มาก ) อย่างเกรงใจสุดๆ "... เอ่อ...ผมไม่เคยทราบมาก่อนเลยครับ ...เอ่อ...ขออนุญาตเรียนถามพ่อเลี้ยงด้วยความเคารพนิดหนึ่งเถิด ครับ คือ...พวกเราในจังหวัดนี้ก็ทราบกันดีอยู่ถึงชื่อเสียงของพ่อเลี้ยง ในกิจการสวนผลไม้ที่ใหญ่โตและเจริญก้าวหน้าที่สุดในภูมิภาคนี้ แต่..." ผู้จัดการ ชะงัก ด้วยความเกรงใจ และในที่สุดก็หลุดปากถามออกมา "...แต่ พ่อเลี้ยงอ่านหนังสือไม่ออก และเขียนหนังสือไม่ได้ หรือครับ..." "...พ่อหนุ่ม" พ่อเลี้ยงชรายิ้มให้ผู้จัดการสาขาของธนาคารอย่างใจดี "...ถ้าลุงอ่านหนังสือออก และเขียนหนังสือได้น่ะนะ..." ชายชราถอนหายใจยาว ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้ผู้จัดการถึงกับอึ้งไปนานเลยว่า "...ป่านนี้ ลุงก็คงได้เป็นภารโรงไปแล้วแหละ..." ไม่ว่าเราจะเรียนเก่ง เรียนอ่อน หรือเรียนไม่ได้ ของให้เราเป็็นคนดี มีความมานะอดทน สักวัน เราก็อาจจะได้เป็น เหมือนพ่อเลี้ยง สวนผลไม้นี้ก็เป็นได้นะคะ

คุณเคยไหม : ที่อยากอยู่กับคนๆนี้แต่คนนี้ๆก็ไม่อยู่ แต่อีกคนที่อยู่ข้างๆเรากลับเขาเป็นคนที่ไม่คิดว่าจะมาอยู่ด้วย คุณเคยไหม : ที่อยากคุยกับคนๆนั้นแต่คนๆนั้นก็กลับไม่มีเวลาจะคุยกับคุณ แต่อีกคนที่คุยกับคุณในตอนนั้นกลับเป็นเขาที่อยู่ด้วยเสมอมา คุณเคยไหม : ที่อยากเล่นอยากหยอกอยากแกล้งกับคนๆนั้น แต่อีกคนที่มาคอยแกล้งคุณนั้นกลับเป็นเขาคนที่เราคิดว่าเป็นเพื่อนที่ดีของเรา คุณเคยไหม : ที่อยากร้องไห้เพราะเขาคนนั้นไม่มาสนใจเราเลย แต่อีกคนที่คอยเช็ดน้ำตาให้เขาคือเพื่อนคนหนึ่งที่เรามองข้ามไป แล้วคุณเคยไหม : ที่อยากบอกว่าคำว่าเลิกกันให้เขาคนนั้น คนที่เรียกว่าแฟน แต่ไม่เคยเลยที่จะมาสนใจ ใส่ใจรักเราจริงจัง แล้วคุณเคยไหมที่อยากบอกว่าคำว่ารักให้กับเขาคนนี้ที่เป็นเพื่อนของเราฟัง คนที่เรียกว่าเพื่อน แต่ทำให้เราทุกอย่างยิ่งกว่าแฟนคุณเองซะอีก ถ้าหากคุณเคยเป็นคุณคงเข้าใจไม่มากก็น้อยใช่ไหมหละ!!! ว่าเหตุผลของคนๆหนึ่งที่ถูกเรียกว่า คนหลายใจ มันมาจากสาเหตุอะไร เป็นคุณ คุณจะเลือกใครกัน!!! ระหว่างคนที่คุณรักแต่เขากลับมองข้ามเรา กับคนที่อยู่ข้างเรา ดูแลเราและทำให้เราทุกอย่าง