ความรู้สึกดีๆ ที่ฉันมีให้...มันมากมายเกินจะเก็บเอาไว้เฉยๆ เป็นความรู้สึกที่มากกว่าคนคุ้นเคย...ไม่รู้ว่าจะเอ่ยกับเธออย่างไร ตอนแรกก็แค่ว่าทำเล่นๆ...ไม่เห็นว่ามันจะสำคัญตรงไหน ล้อเล่น หยอกล้อ ไม่ได้คิดอะไร...คำพูดที่พูดไป ก็ไม่ได้ใส่ใจกับมัน แต่พอมารู้ตัวเองอีกที...ก็ตอนที่รู้สึกว่ามันสุดจะเหงา เวลาไม่เจอเธอ พูดคุยหยอกเย้า...มันเหมือนกับว่าเรา ขาดอะไรไป มันเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้...มาลองคิดดูก็ไม่รู้ว่าตอนไหน คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออกว่าทำไม...เธอเข้ามาอยู่ในหัวใจ ได้ไงกัน ในตอนนี้รู้แต่เพียงว่า...ถ้าขาดเธอขึ้นมาแล้วจะทนไม่ไหว ก็ไม่ว่าจะทำอะไร ที่ไหน เมื่อไหร่...เธอต้องเข้ามากวนใจ ซะทุกที ทำไมนะ ทำไมนะ ทำไมกัน...เธอถึงมีอิทธิพลกับฉันมากมายขนาดนี้ รู้สึกปั่นป่วนไปหมดทุกๆ นาที...ทำยังไงก็ไม่รู้สึกดีขึ้นมาเลย ความรู้สึกดีๆ ที่ฉันมีให้...ก็แค่อยากให้เธอรับรู้เอาไว้เท่านั้น ไม่ได้ต้องการให้เธอใส่ใจกับมัน...ขอแค่เธอเก็บมันเอาไว้บ้าง เพียงสักนิดก็พอ แม้ว่าจะเป็นเพียงแค่เศษเสี้ยวเล็กๆ...ที่เธอจะเก็บเอาไว้ตรงไหนก็ได้ จะเป็นส่วนลึก ก้นบึ้งของหัวใจ...หรือว่าที่ไหนๆ ก็ตามใจเธอ ก็ฉันไม่มีสิทธิ์ในตัวเธอสักนิด...ได้แค่คิด แต่ก็เป็นจริงไม่ได้ เพราะฉันไม่ได้เป็นคนที่เธอถูกใจ...ไม่ได้เป็นคนที่เธอจะเทใจให้ทั้งดวง ก็ไม่ได้หวังให้เธอมาสนใจ...หรือทำอะไรให้ฉันทั้งนั้น ขอเพียงแค่รับรู้เอาไว้ก็แล้วกัน...ว่ายังมีฉันคนนี้ที่ห่วงใยเธอ ขอแค่เป็นส่วนหนึ่งในใจเธอ...เป็นแค่คนที่เธอนึกถึงยามอ่อนล้า เป็นแค่คนที่เธอจะเห็นว่ามีค่า...แม้แค่ในเวลาที่เธอเหว่ว้า อ่อนแรงก็ตาม ฉันมันก็แค่ผู้หญิงธรรมดา...ที่อาจดูไร้ค่า ไม่ค่อยจะเอาไหน ไม่ได้สวยเลิศเลอเหมือนอย่างใครๆ...จะมีก็แค่ความจริงใจ เท่านั้นเอง เธอเหมือนดาวที่อยู่บนฟ้า...ที่ฉันไม่อาจไขว่คว้าเธอลงมาได้ ทำได้แค่แหงนมองเธอ ทุกวันไป...แต่แค่นี้มันก็ทำให้สุขใจได้มากพอ ก็เพียงแค่อยากให้เธอ ได้รับรู้...ว่าจะมีฉันคอยอยู่ข้างๆ เสมอ จะสุข หรือทุกข์อย่างไร ก็จะไม่ไปไกลจากเธอ...จะคอยอยู่ข้างๆ ใจเธอเสมอ รอเวลาที่เธอนั้นต้องการจะรับมัน....กับความรู้สึกดีๆ ที่ฉันมีให้เธอ » เว็บที่เราอ่านมา

ตั้งแต่แรกเริ่ม ครอบครัวของหญิงสาวก็กีดกั้นไม่ให้หญิงสาวคบกับชายหนุ่ม บอกว่าบ้านชายหนุ่มไม่มีฐานะเทียบเท่าบ้านเธอ ถ้าหญิงสาวไปอยู่กับชายหนุ่มก็จะต้องทนลำบากทั้งชีวิต ความกดดันจากทางบ้านทำให้หญิงสาวอารมณ์ไม่ค่อยดีเสมอ และทะเลาะกับชายหนุ่มอยู่เรื่อย หญิงสาวนั้นรักชายหนุ่มมาก เธอถามชายหนุ่มบ่อยครั้งว่า "เธอรักฉันมากขนาดไหน?" แต่ชายหนุ่มเป็นคนพูดไม่เก่ง ทำให้หญิงสาวโกรธเขาหลายครั้ง บวกกับคำพูดของพ่อแม่เธอ ยิ่งทำให้หญิงสาวอารมณ์เสียมากยิ่งขึ้น ชายหนุ่มจึงกลายเป็นที่ระบายอารมณ์ของเธอ เขาก็ทนยอมรับอย่างเงียบๆโดยไม่ว่าหญิงสาวเลยสักคำ หลังจากนั้น ชายหนุ่มเรียนจบมหาลัยแล้ว ตัดสินใจจะไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ ก่อนไป เขาเอ่ยปากขอแต่งงานกับหญิงสาว "ผมอาจจะเป็นคนพูดไม่เก่ง ปากไม่หวาน แต่ผมรู้ว่าผมรักคุณมาก ถ้าคุณตกลงใจยินดี ผมก็จะดูแลปกป้องคุณตลอดชีวิต สำหรับครอบครัวคุณ ผมจะพยายามทำให้พวกเขายอมรับในตัวผม แต่งงานกับผมเถอะนะ ได้ไหม?" หญิงสาวตอบตกลงชายหนุ่ม และด้วยความพยายามของชายหนุ่ม พ่อแม่ของหญิงสาวก็ยอมรับเขา ในที่สุด ชายหนุ่มและหญิงสาวได้หมั้นกัน ก่อนที่ชายหนุ่มจะไปเมืองนอกไม่นานนัก ชายหนุ่มไปเรียนหนังสืออยู่ต่างแดนเพียงลำพัง ส่วนหญิงสาวก็คงยังอยู่ภายในประเทศ และออกมาทำงานแล้ว ชายหนุ่มไม่อาจกลับมาเยี่ยมหญิงสาวได้ เพราะเขาต้องใช้เงินอย่างประหยัด ส่วนหญิงสาวก็ไม่มีเวลาไปหาชายหนุ่มได้ ทั้งสองจึงได้แต่เพียงติดต่อกันผ่านโทรศัพท์และจดหมาย แต่ถึงกระนั้นความสัมพันธ์ของทั้งสองคนก็คงยังมั่นคงมิได้เปลี่ยนแปลงสักนิด วันหนึ่ง หญิงสาวออกจากบ้านไปทำงานตามปกติ ระหว่างทางที่เดินไปสู่ป้ายรถเมลล์ มีรถคันหนึ่งได้พุ่งตรงเข้าหาเธอ............ เมื่อหญิงสาวฟื้นขึ้นมา เธอเห็นพ่อแม่อยู่ข้างเตียง ถึงเพิ่งรู้ว่าเธอประสบอุบัติเหตุและบาดเจ็บสาหัส โชคยังดีที่ว่าไม่ถึงกับชีวิต หญิงสาวเห็นพ่อแม่เธอร้องไห้โศกเศร้าไม่หยุด จึงเอ่ยปากคิดจะปลอบโยนพวกเขา แต่เธอได้พบว่า... เธอพูดอะไรออกมาไม่ได้เลยสักคำ เธอพยายามที่จะเปล่งเสียงออกมาให้ได้ แต่ก็ทำได้แค่มีเสียงคล้ายเสียงหอบเท่านั้น หญิงสาวกลายเป็นใบ้ไปเสียแล้ว... หมอบอกว่าเพราะอุบัติเหตุครั้งนี้ หญิงสาวนอกจากบาดเจ็บที่ขาแล้ว สมองยังถูกกระทบกระเทือน เพราะฉะนั้นหญิงสาวจะพูดอะไรไม่ได้อีกเลยชั่วชีวิต หญิงสาวได้แต่รับฟังคำปลอบโยนของพ่อแม่เธอ แต่เธอไม่สามารถที่จะตอบอะไรได้เลย หญิงสาวสิ้นหวังแล้ว... หญิงสาวได้แต่ร้องไห้ไม่หยุดทั้งวันทั้งคืน... หลังจากนั้น หญิงสาวออกจากโรงพยาบาลและพักอยู่ที่บ้าน ทุกสิ่งทุกอย่างก็ยังเป็นเช่นเดิม มีแต่เพียงเสียงโทรศัพท์ในห้องเธอ กลายเป็นฝันร้ายที่มาทรมานเธอ แต่ละครั้งที่เสียงโทรศัพท์ดัง เป็นเหมือนดังมีดคมทิ่มแทงเข้าไปในใจเธอ ความทรมานที่เธอต้องทนรับก็ไม่อาจจะบอกให้ชายหนุ่มรู้ได้ เธอไม่อยากเป็นตัวถ่วงของเขา จึงเขียนจดหมายบอกชายหนุ่มว่าเธอไม่อยากจะรอเขาอีกต่อไป เธอกับเขาจบสิ้นกันแล้ว และเธอก็ส่งแหวนหมั้นกลับไปให้เขาด้วย หญิงสาวไม่รู้จะทำอย่างไรได้ กับจดหมายและโทรศัพท์ของชายหนุ่มที่มีมาไม่ขาด เธอได้แต่น้ำตาไหลรินเต็มหน้าทุกวัน พ่อของหญิงสาวไม่อาจทนเห็นเธอต้องทนทรมานเช่นนี้อีกต่อไป จึงตัดสินใจย้ายบ้าน หวังอยากให้หญิงสาวลืมความทุกข์นั้นและอยู่อย่างมีความสุขมากกว่านี้ เมื่อเปลี่ยนสภาพแวดล้อมแล้ว หญิงสาวก็ดีขึ้นหน่อย เธอค่อยๆหัดเรียนใช้ภาษามือแทนคำพูด ทุกสิ่งทุกอย่างก็เริ่มต้นใหม่ เธอบอกกับตัวเองเสมอว่าให้ลืมชายหนุ่มเสีย วันหนึ่ง เพื่อนสนิทของหญิงสาวบอกกับเธอว่า ชายหนุ่มกลับมาแล้ว และออกตามหาเธอไปทั่ว หญิงสาวขอร้องเพื่อนเธอว่า อย่าบอกเรื่องของเธอให้ชายหนุ่มรู้ เรียกให้เขาลืมเธอเสีย หลังจากนั้น เธอก็ไม่ได้รับรู้ข่าวคราวของชายหนุ่มอีกเลย เวลาผ่านไปได้ปีกว่า เพื่อนของหญิงสาวมาบอกกับเธออีกว่า ชายหนุ่มจะแต่งงานแล้วและขอร้องให้เธอเอาการ์ดแต่งงานมาให้หญิงสาว หญิงสาวได้รับฟังแล้วก็เศร้าใจมาก เธอเปิดการ์ดนั้นด้วยมือสั่น แต่กลับเห็นชื่อเธอเองบนการ์ดใบนั้น เมื่อหญิงสาวกำลังจะถามเพื่อน ชายหนุ่มก็มาปรากฏตัวอยู่ต่อหน้าเธอ ใช้ภาษามือที่แข็งกระด้างบอกกับหญิงสาวว่า "ผมใช้เวลาปีกว่าที่ผ่านมา บังคับให้ตัวเองหัดใช้ภาษามือให้ได้ เพื่อที่จะบอกกับคุณว่า ผมไม่เคยได้ลืมสัญญาระหว่างเราสองคนเลย โปรดให้โอกาสผมได้เป็นเสียงให้แทนคุณ ผม-รัก-คุณ"

รักเริ่มต้นด้วยรอยยิ้ม ... เติบโตด้วยการจุมพิต ... และจบลงด้วยน้ำตา อย่าเสียน้ำตาให้กับคนที่ไม่เคยเสียน้ำตาให้คุณ เพื่อนที่ดีนั้นหายาก แต่ยากกว่าในการจะลาจากและเป็นไปไม่ได้ที่จะลืมเลือน สิ่งที่ทำยากสุด คือ การมองดูคนที่คุณรักไปรักคน อื่น อย่า ให้อดีตยึดคุณไว้้ คุณจะพลาดสิ่งดีๆ ที่จะผ่านมา คนบางคนสามารถทำให้โลกนี้ี้ เป็นโลกที่แสนพิเศษ เพียงแค่มีเค้าอยู่ในโลกใบนี้เท่านั้น อย่าขมวดคิ้วเลย เธอไม่รู้หรอกว่า... มีใครบางคนหลงรักรอยยิ้มของเธอ ไม่ มีใครสมบูรณ์แบบ จนกระทั่งคุณตกหลุมรักเค้าแล้ว เพื่อนที่ดีเหมือนดวงดาว คุณจะไม่ได้เห็นพวกเขาตลอดเวลา แต่คุณจะรู้ว่าเขาอยู่ที่ นั่นเสมอ คุณจะทำอย่างไร ??? เมื่อคุณรู้ว่าเพียงคนๆ เดียวที่จะทำให้คุณหยุดร้องไห้ได้ คือคนที่ทำให้คุณร้องไห้ เพื่อนที่ดีที่สุดเหมือนใบไม้ 4 กลีบ ยากที่จะพบและโชคดีที่พบมัน สัมพันธภาพที่แท้จริง ไม่มีวันจบสิ้น …. » เว็บที่เราอ่านมา

“ความรัก” ของคนเรา ก็มีเท้าเดินเหมือนกัน เมื่อแรกเริ่ม . . . ความรักก็เดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว เพราะ . . . อยากจะถึงจุดหมายที่หวังไว้ คือ . . . ใครคนหนึ่งที่เรารู้สึกดีๆด้วย เมื่อสมหวังแล้วความรักก็เดินไปเรื่อยๆ . . . ไม่ต้องก้าวยาวและเร็ว . . . เดินไปตามปกติและก้าวต่อไปเรื่อยๆ . . . ในช่วงนี้ถ้าเดินเร็วไปอาจจะเจอหลุมและสะดุดได้ ก็คงจะต้องเดิน . . . อย่างระมัดระวัง . . . และก้าวให้ได้จังหวะ . . . ที่เหมาะสม แต่เมื่อถึงเวลา . . . ที่ความรักผิดหวังหรือจบลง ความรัก . . . ก็จะเดินช้าลง บางทีอาจจะช้า . . . ช้าจนเหมือนเราเดินถอยหลัง เหมือนกับ . . . คนที่หกล้มแล้วขาเจ็บ จะเดินไม่ถนัดนัก . . . ต้องรอเวลาเพื่อรักษาให้แผลที่เกิดจากการหกล้มหาย แล้วค่อยก้าวเดินต่อไป . . . อย่างปกติ ความรักก็มี step ในการก้าวเดินไปอย่างนี้เรื่อยๆ ช้าบ้าง . . . เร็วบ้าง จนกว่าจะถึงวันหนึ่งที่เราได้เจอคนที่ใช่จริงๆ วันนั้น . . . ความรักคงเดินต่อไปได้เรื่อยๆ ถึงจะหกล้มบ้าง ตกหลุมบ้าง แต่ . . . ก็ยังมีคนที่คอยประคอง คอยเดินไปด้วยกัน ไม่ใช่หกล้มแล้ว . . . ต้องลุกเดินต่อด้วยตัวเองอีกต่อไป เมื่อความรัก . . . ก้าวเดิน เราจึงต้องก้าวตาม . . . อย่างระมัดระวัง จะหกล้มบ้าง จะสะดุดบ้างก็ต้องพยายามลุกขึ้น . . . และกลับมาเดินต่อไป ให้ได้ . . .

เจ้าของร้านตอกป้ายติดไว้เหนือประตู มีข้อความว่า มีลูกสุนัขขาย นี่เป็นวิธีดึงดูดเด็กเล็ก ๆ ได้อย่างดี เด็กผู้ชายคนหนึ่งปรากฏตัวใต้ป้ายแผ่นนั้น และถามว่า ลูกหมาที่ขายราคาเท่าไรครับ " มีหลายราคา ตั้งแต่ 30 ไปจนถึง 50 เหรียญ " เจ้าของร้านตอบ หนูน้อยล้วงเข้าไปในกระเป๋าและควักสตางค์ออกมา ผมมีอยู่ 2 เหรียญกว่าเอง ขอผมดูพวกมันหน่อยได้ไหมครับ จ้าของร้านยิ้มแล้วผิวปาก เจ้าเลดี้วิ่งออกมาจากเฉลียงข้างร้านพร้อมกับลูกสุนัขขนฟูอีก 5 ตัว หนึ่งในนั้นเดินตามมาช้า ๆ หนูน้อยสนใจลูกหมาตัวนี้ทันที เห็นได้ชัดว่ามันเดินลากขาเหมือนเป็นหมาพิการ " หมาตัวเล็ก ๆ นั่นเป็นอะไรครับ " เจ้าของร้านบอกว่าสัตวแพทย์ตรวจตรวจเจ้าลูกหมาตัวนี้แล้วพบว่า มันไม่มีสะโพก มันจะต้องเดินขากะเผลก และจะพิการไปตลอดชีวิต เด็กชายตื่นเต้นขึ้นมาทันที " ผมขอซื้อลูกหมาตัวนี้ได้ไหมฮะ " เจ้าของร้านตอบว่า " อย่าเลย หนูคงไม่อยากได้ลูกหมาตัวนี้หรอกแต่ถ้าหนูอยากได้จริง ๆ ล่ะก็ ฉันจะยกให้ " หนูน้อยเริ่มไม่พอใจ เขาจ้องหน้าเจ้าของร้านพร้อมกับชี้นิ้วพูดว่า " ผมไม่ต้องการให้คุณยกมันให้ผมฟรี ๆ หมาตัวนี้มีค่ามากเท่ากับตัวอื่น ๆ ทั้งหมดและผมก็จะจ่ายให้คุณเต็มราคาด้วย แต่ผมจะให้คุณไปก่อน 2 เหรียญและจะผ่อนให้เดือนละ 50 เซ็นต์จนกว่าจะครบ " เจ้าของร้านยังค้านอีกว่า " หนูไม่อยากได้ลูกหมาตัวนี้หรอก มันวิ่งไม่ได้ กระโดดก็ไม่ได้ และเล่นกับหนูเหมือนกับลูกหมาตัวอื่น ๆ ก็ไม่ได้ " ถึงตอนนี้ หนูน้อยจึงนั่งลงและถกขากางเกงให้เจ้าของร้านเห็น ขาข้างซ้ายที่ลีบเล็ก และมีเหล็กแท่งใหญ่พยุงเอาไว้ เขาเงยหน้ามองเจ้าของร้านและพูดนุ่ม ๆ ว่า " นี่ไงครับ ผมเองก็วิ่งไม่ได้เหมือนกันและลูกหมาตัวนี้ก็คงต้องการใครสักคนที่เข้าใจมัน" » เว็บที่เราอ่านมา

คนที่กล้าหาญเท่านั้นที่จะรู้ว่า "ความรัก" คืออะไร คนกล้าหาญที่พร้อมจะเผชิญกับความผิดหวังความรักไม่ใช่ความสำเร็จในความรัก จึงไม่ต้องการนิยามหรือเงื่อนไขใดๆ ความรู้สึกที่อยู่ในใจต่างหากที่จะเป็นสิ่งกำหนดว่าจะต้องผ่านอะไรไปให้ได้เพื่อที่จะได้รัก ความรักจะเป็นแรงผลัก ให้สร้างสรรค์สิ่งดีๆให้กับโลก ความรักจะสอนให้รู้จักความอดทนและเสียสละ จะสอนให้รู้ซึ้งกับการมีชีวิตอย่างมีค่ายิ่งกว่าบทเรียนใดๆ ความรักจะบอกว่า การอยู่เพี่อรักใครสักคนนั้น... เป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่ ที่สามารถทำให้ตัวตนของคนผงาดขึ้น ทัดเทียมกับทุกคนบนโลกใบนี้ ความรักเป็นเรียวแรงของชีวิตและทำให้โลกหมุน เป็นตัวสำคัญที่ทำให้ หัวใจเคลื่อนไหว มีแรงผลักดันปัญหาออกไปได้ ความรักที่แท้จริง... จะบริสุทธิ์ ไม่คาดหวังไม่ถือสา ความสุขจะเป็นละอองไอปลิวไปในอากาศ เหมือนสายลมอ่อนที่มองไม่เห็นแต่ก็เย็นสบาย รักเถอะ...กล้าที่จะรัก เพราะรักนั้นจะเต็มคุณค่า... สำหรับคนพร้อมจะเจอกับทุกๆอย่างเท่านั้น หากไม่กล้าสูญเสีย...ก็ไม่มีวันได้รู้จักการครอบครอง เพราะบางที... ความรักก็อาจไม่ได้เป็นเรื่องของคนสองคน เมื่อหัวใจคนอื่นบังคับไม่ได้... ก็ไม่จำเป็นต้องบังคับหัวใจตัวเอง สักนาทีที่ได้รักใครสักคนอย่างแท้จริงนั้น ยิ่งใหญ่เกินกว่าจะบอกเล่าให้กันฟังได แม้ที่สุดแล้ว...จะไม่ได้อะไรตอบแทน... แต่อย่างน้อยวันคืนที่เล็กน้อยเหล่านั้น... ก็จะสร้างความทรงจำที่ยิ่งใหญ่ตลอดไป » เว็บที่เราอ่านมา

“ความรัก” ของหลายคน อาจไม่อ่อนหวาน แต่ทุกคน(ส่วนใหญ่) อาจจะมี “ความรัก” ที่อ่อนไหว จะมีใครบ้างที่ไม่เคยอมยิ้มคนเดียวเพราะ "ความรัก" และจะไม่มีใครบ้างที่ “ความรัก” ไม่เคยทำให้ร้องไห้แม้แต่ครั้งเดียว หลายคนจึงบอกว่า “ความรัก” เป็นเหมือน “ทะเล” มีเวลาที่นิ่งสงบ มีเวลาที่มีคลื่นลม มีเวลาที่สวยงาม และมีเวลาที่น่ากลัว แต่ถึงอย่างไร ใครต่อใครก็ยังอยากจะไปทะเล เช่นกันไม่ว่าจะอย่างไร ใครต่อใครก็ยังอยากจะมีความรัก แม้ว่ารักนั้นจะเป็นรักข้างเดียว แม้รักนั้นจะทำให้ทุกข์ทรมานสักเพียงใด แม้รักจะทำให้หลับไปทั้งน้ำตาของความเสียใจก็ตาม แล้วจะรักแบบไหน? ให้พอดีในความอ่อนไหว ไม่จืดชืดเย็นชาจนน่าเบื่อ ขณะเดียวกันก็มีความมั่นคงในใจ คำตอบที่มีให้ คือให้ รั ก กั น แ บ บ ทะ เ ล โดย ห่วงใยกัน ให้มากเท่าเท่ากับเม็ดทราย ให้อภัยกัน ให้ได้ . . . .. เหมือนที่ทะเลไม่เคยโกรธเกลียวคลื่น ไม่ว่าคลื่นจะโหมกระหน่ำรุนแรงแค่ไหน ในบางครั้งที่ต้องห่างไกล หัวใจก็ต้องคงมั่นได้เหมือนโขดหิน ไม่เปลี่ยนใจง่าย ไม่อ่อนไหวไปรักคนอื่น ให้ความอิสระ เหมือนอย่างนกทะเลต้องการจากท้องฟ้า อย่ากักขังคนรักไม่ให้คบเพื่อน ไม่ให้ไปไหนทั้งนั้น ความผูกพันไม่ใช่คุก ถึงจะคบกันแล้วก็ไม่ได้หมายความว่า ต้องสบตาฉันคนเดียวเท่านั้น และไม่ทำตัวเป็นเจ้าของหรือออกกฏหมายบังคับอีกคน เพราะทะเลก็ยังไม่เคยครอบครองปลา แล้ว “ความรัก” ที่แม้จะดูอ่อนไหวและแปรปรวน ก็จะเป็น “ความรัก” ที่มีอยู่นาน เช่นเดียวกับที่ทะเลมีอยู่บนโลกนี้ » เว็บที่เราอ่านมา